Automobielproductie 2026: „Klimaatneutrale productie" — wat mag nog?

Veel autofabrikanten promoten individuele productielocaties als „klimaatneutraal". Vanaf 27.09.2026 is deze term per se verboden wanneer deze gebaseerd is op compensatie. De vraag: wat mag nog?

Wat problematisch is: „Klimaatneutrale fabriek" door stroomcompensatie van industriële gassen (CO₂ uit staalomsmeltprocessen, aluminiumspuitgieten). „CO₂-neutrale productie" met bio-LNG voor gietlijnen. Algemene „groene fabrieken" zonder concrete Scope-1-balans.

Wat toegestaan blijft: Echte Scope-1-reductie: Elektrificatie van warmteopwekking, H₂-DRI-staal in plaats van hoogoven, fotovoltaïsche dakinstallaties vervangen aardgas-WKK. Scope-2-reductie: 100 % groene stroom met garanties van oorsprong (GoO). Scope-3-inset-maatregelen: Leverancierscontracten voor groene staal, circulair aluminium.

Onderbouwd vs. niet-onderbouwd — voorbeelden ter illustratie van het juridische kader: een uitspraak als ❌ „Klimaatneutrale fabriek" blijft zonder verifieerbare grondslag onderbouwing missen, terwijl een geconcretiseerde uitspraak als ✓ „Productielocatie: Scope 1+2-emissies sinds 2019 met 84 % verminderd (basisjaar 2019, GHG-Protocol-conform, ISO-14064-geverifieerd)" het onderliggende feit onderbouwt. Evenzo is ❌ „CO₂-neutrale productie" zonder bewijs niet onderbouwd, terwijl ✓ „Productie op SBTi-gevalideerd 1,5°C-pad: -42 % CO₂ tot 2030, 100 % groene stroom sinds 2024" aan de onderbouwingsplicht voldoet.

Bijzondere uitdaging: Scope 3 (toeleveringsketen + gebruiksfase). Bij een personenauto ontstaat 80-90 % van de emissies in de gebruiksfase. Een „groene fabriek" zegt dus weinig over de klimaatbalans van het totaalproduct. Consumentenorganisaties spannen steeds vaker rechtszaken aan tegen reclame die een „klimaatneutrale fabriek" suggereert terwijl Scope 3 verzwegen wordt.

Conclusie: Concrete fabrieksbalans in plaats van „klimaatneutraal", met Scope-onderscheid en third-party-verificatie. Reductieparcours in plaats van statusclaim.