Nederland en Italië: EmpCo is er al nationaal recht

Twee markten zijn al verder

Het gesprek over de EmpCo-richtlijn (EU) 2024/825 gaat bijna altijd over één datum: 27 september 2026, de dag waarop de nieuwe voorschriften in de hele Unie van toepassing worden. Daarbij raakt uit het beeld dat de richtlijn in verschillende lidstaten al als nationale wet in het staatsblad staat. Voor twee markten is dat bijzonder relevant: Nederland en Italië.

Nederland: Implementatiewet sinds 16 juli in werking

Nederland heeft de richtlijn omgezet met de „Implementatiewet richtlijn betere duurzaamheidsinformatie voor consumenten". De wet is gepubliceerd in Staatsblad 2026, nr. 152 van 24 juni 2026 en is op 16 juli 2026 in werking getreden (Staatsblad 2026, nr. 204). Er is geen aparte wet gemaakt: gewijzigd zijn de artikelen 6:193a, 6:193c, 6:193e en 6:193g van het Burgerlijk Wetboek en de bepalingen vanaf artikel 6:230g.

Concreet betekent dat: wie in Nederland communiceert, vindt de nieuwe verboden niet in een richtlijn die nog uitgelegd moet worden, maar in het geldende Burgerlijk Wetboek. De bijzonderheid zit hier meer in de praktijk dan in de tekst: de Autoriteit Consument en Markt publiceerde al in 2023 een leidraad over duurzaamheidsclaims en bracht meerdere bedrijven tot toezeggingen. De maatstaf is dus niet nieuw, maar bekend — nu staat hij in de wet.

Italië: D.lgs. 30/2026 sinds 24 maart in werking

Italië heeft de richtlijn omgezet met het decreto legislativo van 20 februari 2026, nr. 30, gepubliceerd in de Gazzetta Ufficiale nr. 56 van 9 maart 2026 en in werking sinds 24 maart 2026. Gewijzigd is het Codice del Consumo zelf, onder meer de artikelen 18, 21, 22 en 23 — de kernbepalingen over misleidende handelspraktijken en de lijst van praktijken die onder alle omstandigheden oneerlijk zijn. Handhaving ligt bij de mededingingsautoriteit AGCM, die ook voor de omzetting al procedures over misleidende milieuclaims voerde.

Wat dit betekent voor wie in meerdere markten adverteert

Drie punten die in de praktijk regelmatig door elkaar lopen:

Ten eerste: de maatstaf is de afzetmarkt, niet de vestigingsplaats van de onderneming. Een Nederlandse onderneming met een Duitse webshop wordt getoetst aan het Duitse recht inzake ongeoorloofde mededinging, niet aan het Burgerlijk Wetboek; en omgekeerd wordt wie in Nederland verkoopt getoetst aan artikel 6:193a en volgende BW. Een toets in één rechtsstelsel vervangt de andere niet, ook al komen de voorschriften uit dezelfde richtlijn.

Ten tweede: het voorwerp van de toets is de daadwerkelijk gepubliceerde taalversie. Een claim die in het Nederlands netjes is gespecificeerd, verliest die specificering vaak in de vertaling — als „klimaatneutraal geproduceerd, voor scope 1 en 2" een kale „klimaneutral" wordt. Wat de klant ziet is beslissend, niet het origineel.

Ten derde: 27 september verandert niets aan de bevoegdheid. Vanaf die dag geldt in alle lidstaten dezelfde toepassingsdatum. Waar is omgezet, gelden de nationale bepalingen; waar dat niet is gebeurd, blijft het bestaande recht op basis van richtlijn 2005/29/EG van toepassing, dat nationale rechters richtlijnconform moeten uitleggen.

De achterblijvers staan onder druk

Het ontbreken van omzetting is geen politiek detail: op 28 mei 2026 stuurde de Europese Commissie twintig lidstaten een aanmaningsbrief op grond van artikel 258, lid 1, VWEU, omdat zij hun omzettingsmaatregelen niet of onvolledig hadden meegedeeld. Zulke procedures richten zich tegen de staten, niet tegen ondernemingen — voor de planning betekent het wel dat nieuwe nationale wetten op korte termijn kunnen volgen.

Het normatieve kader met de vindplaatsen vatten wij samen op onze pagina over de EmpCo-richtlijn; het overzicht per lidstaat met de officiële bronnen is in het Duits beschikbaar.

Toetsen wat er werkelijk online staat

Voor een meertalige website is de beslissende vraag niet of de claim in het Nederlands houdbaar is, maar of elke gepubliceerde taalversie dezelfde onderbouwing heeft. Daar begint een toets: de openbaar toegankelijke pagina's worden uitgelezen, milieuclaims per taal herkend en aan elke bevinding wordt de rechtsgrondslag van de betreffende markt gekoppeld — in Nederland het Burgerlijk Wetboek, in Italië het Codice del Consumo.